Boşver bitip gidelim
Bu şiir, sevdayı tek bir kişide var sanmanın ardından gelen kırılmayı; yanlış yönlerin, yıkılan umutların ve tükenen mevsimlerin içinde gerçeğe varamadan her şeyi “boş ver” diyerek tüketen bir iç çözülmeyi anlatıyor.
Bir sen vardın, bir de ben
Dünyayı tek sende bilirdim
Ömürden kısaymış sevda
Boş ver, biz de bitip gidelim
Kaybolurken hayatın içinde
Tek yönümü seni bilirdim
Geç fark ettim yanlış yolu
Boş ver, biz de yitip gidelim
Ayakta zor dururdu, viraneydi
Tozlanmış camı gönül evimin
Silemeden kaldı öylece
Boş ver, biz de yıkıp gidelim
Darmadağındı arka bahçem
Kimse bilmez, ben fidan dikerdim
Ağaç olmadan kurudular
Boş ver, biz de yakıp gidelim
Son demi miydi bu mevsimin
Bu sonuydu, iyi bilirdim
Ben kanmıştım bu yalana
Boş ver, gerçeği alıp gidelim
