Aşk Yeminler Eder
Sahile inmeyi unutan bir ruhun; hatıralarla, adı silinen sevdalarla ve cebinde sakladığı heveslerle zamanın önünde sessizce eğilişinin ağıtıdır.

Sahipsiz duyguların demir attığı sahillerde sürünürken hayallerim,
Kapağı açılmamış umutlar çırpınırdı göğüs kafesimde,
Geceyi döverdi huzursuzluk,
Ben kendime dönerdim,
Saksı dibine gömülürdü sohbetler,
Ben adımı unuturdum.
Çok zaman oldu şimdi hatırlayamam,
Hoş az olsa da hatırlamak kabiliyetimi yitirdim
Gideli,
Ekmek arası dilimlediğim uydurma masalların tarifsiz kahramanlarının kurtardığı en güzel çiçeğin,
Kokusuna hasret kalmışlığı hangi şişeye hapsedebilirim ki,
Hangi güneş doğuşunda gizli gülüşünden dökülen sıcaklık,
Nerden dolar gözlerime,
Hangi buluttan dökülür adının renkleri,
Dedimya çok oldu sahile inmeyeli,
Oysa bütün ayak izlerimiz hala gülümser gökyüzüne,
Ay gülümser yarım yamalak,
Sıraya dizilir gezegenler,
Ben dizilirim aklımın üzerine,
Serseri bir cümlede yitiririm sonra,
Sonra sabahı kaybederim,
Kaydettiklerimin paralelinde,
Ve denizde gözyaşlarımı yüzdürürüm,
Öğrensin de öğretsinler hayallerime de.
Kara saplı değneğe yaslı yaşımın artığı seneler,
Kara tahtanın cızırdayan köşesinde kalmış adımız,
Yine sen gökyüzüne yakın,
Benimse harflerimin başı yine önde.
Sakladım sorma,
Aklıma alamadığım tüm heveslerimi,
Bayramlık pantolonumun cebine,
Herkes bayramı kutlarken,
Ben heveslerime hava aldırmanın derdinde...





